Aktorzy i aktorki – czy nazwa ma znaczenie?

 „Aktorka może zagrać tylko kobietę. Ja jestem aktorem – mogę zagrać wszystko." 
Whoopi Goldberg

Na enCAST zależy nam na tym, żeby wszyscy byli traktowani i opisywani jednakowo. Uważamy – podobnie jak wiele innych osób – że nie ma potrzeby rozróżniania płci, gdy mowa o umiejętnościach, pracy czy kompetencjach.

Dlatego używamy słowa aktor w odniesieniu do każdej osoby stojącej przed kamerą i grającej rolę, niezależnie od jej płci.

Tak samo uważamy, że operator kamery, ratownik medyczny, reżyser, kierowca, scenarzysta, casting director, charakteryzator i tak dalej – to każdy, kto potrafi wykonywać tę pracę. Nie interesuje nas płeć danej osoby, kolor jej skóry ani ulubiona zupa – liczy się tylko to, czy robi swoją robotę dobrze.

Ale... ponieważ castingi czasem wymagają określenia płci, zamiast używać różnych słów na opisanie tego samego zawodu, po prostu dodajemy do niego przymiotnik: mężczyzna lub kobieta. Podobnie jak inne cechy: wysoki aktor, aktor mówiący po francusku itd.

Dzięki temu wszystko pozostaje proste i opis nie obrastał niepotrzebnym balastem językowym.

Kontrowersje #

Wiemy jednak, że nie wszyscy się z tym zgadzają.

Niektórzy czują potrzebę umieszczenia płci w tytule zawodowym, żeby wiedzieć, jak podejść do danej osoby i jak ją traktować.

Czy mówią o pisarzach i pisarkach, o rolnikach i rolniczkach?

Nie.

A czy wyrabiają sobie uprzedzenia jeszcze przed spotkaniem i traktują ludzi inaczej, gdy już do niego dojdzie?

Pewnie tak.

Tym osobom mówimy wprost: trudno, zostajemy przy słowie aktor dla wszystkich płci.

PS, trochę historii #

W średniowieczu na scenie grali niemal wyłącznie mężczyźni i to słowem actor określali swój zawód. Gdy kobiety zaczęły dołączać do ich grona, również używały słowa actor.

Potem jednak pojawił się pomysł, by angielski wzorował się na francuskim i słowie actrice – i nagle pewni miłośnicy językoznawstwa postanowili, że aktorki należy nazywać actresses.

Jeśli więc chcesz spojrzeć na to z perspektywy historycznej, potraktuj nasze podejście tak, jak je traktujemy sami – jako powrót do językowych korzeni.