Samimiyet 17: Setten Gerçek Hikâyeler

İşte bu deneyimi yaşamış oyuncuların birkaç hikâyesi — sana bir fikir vermek ve aklında kalan soruları yanıtlamaya yardımcı olmak için.

Bu hikâyeler şunu ortaya koyuyor: Profesyonel oyuncular ve ekip üyeleri, bedenin doğal tepkiler verdiğini bilir; sınırlarını korumak şarttır; üstelik çekimin teknik gerçekliği, ekranda görünenden çok farklıdır.

Teknik Gerçeklik (Yardımcı Yönetmen) #

Düşük bütçeli bir filmde duş sahnesi çekiyorduk. Kameranın içeriye görüntü alabilmesi için duş kapılarını söktük. Üç ekip üyesi banyoya tıkıştı: kameraman, boom operatörü ve buhar efekti için yerde sis makinesiyle uğraşan bir teknisyen.
Oyuncular ten rengi vücut çorabıyla geldiler. Teknisyenin üzerinden atlayarak duşa girmelerine yardım ettim. Makyaj, oyuncuyu rötuşladı ve ikisinin de ıslak göründüğünden emin oldu. Yönetmen, banyoya sığma imkânı olmadığından dışarıda bir monitörden izliyordu.
"Aksiyon!" dedik; sahne başladı. Dudakları birbirine değmek üzereyken yönetmen "Dur!" diye bağırdı — sis çok fazlaydı, hiçbir şey seçilemiyordu. Oyuncular çıktı, teknisyen makineyi ayarladı, biz de buharı dağıtmak için kapıyı salladık.
Beş dakika sonra herkes yeniden yerli yerine geldi (boom operatörü klozet kapağının üzerinde dikiliyordu). Tekrar başladık. Otuz saniye içinde öpüşme bitmişti; ışıklar başka bir açı için taşınırken herkes dışarı çıktı.
Bu böyle yaklaşık üç saat sürdü. Sonunda ter içinde kalmıştım. Hiçbirimiz için seksi ya da romantik bir şey yoktu ortada — sadece işti bu.

Eğer ekibin seni çıplak görmesinden biraz çekiniyorsan, şunu aklında tut: Büyük ihtimalle seni düşünmüyorlardır bile; kendi işleri ve ne kadar rahatsız oldukları kafalarını meşgul ediyordur! Yardımcı yönetmenin de dediği gibi, özellikle seksi ya da romantik bir şey değil bu. Bir iş.

Sınırını Korumak (Jess) #

Almanya'da bağımsız bir filmde, oldukça hafif sayılabilecek bir aşk sahnesiyle çekime girdim. Senaryoyu okumuştum, yönetmenle konuşmuştum — planladığımız şeyle barışıktım.
Ama çekim günü gelince yönetmen sahneyi "daha güçlü" yapmak istediğini söylemeye başladı. Yarı çıplaklık yerine tam çıplaklık istedi; ayrıca karşımdaki oyuncunun belirli bölgelerine dokunmamı talep etti. Bunu kesinlikle kabul edemezdim.
Yönetmenle büyük bir tartışma yaşadım. Karşımdaki oyuncu beni desteklemedi — sadece köşeye çekilip telefonuyla oyalandı. Ben gözyaşları içinde banyoya kapandım, yönetmen herkese bağırarak setten ayrıldı. Neyse ki kostüm asistanı yanımda durdu.
Sınırımı koruduğum için memnunum. Sahneyi başta kararlaştırdığımız şekilde çektik. Yönetmen üç gün benimle konuşmadı; ama sonunda barıştık ve beni bir sonraki filminde de kullandı.
Diğer oyunculara tavsiyem şu: Sınırlarına saygı göster; başta hiçbir zaman kabul etmeyeceğin bir şeye zorlanma.

Jess doğru olanı yaptı; sorun, yönetmenin yeterince hazırlıklı ve organize olmamasından kaynaklandı.

Doğal Tepkiler (Richard) #

Samimi bir sahnede her seferinde uyarılıyorum. Bu sadece olup biten bir şey. Yokmuş gibi davranmaya çalışırsam herkesin fark edeceğini ve durumun herkesi rahatsız edeceğini düşündüm.
İlk yaşandığında bunu kabullendim, yönetmene söyledim; o da güldü ve bir koşucuya benim için soğuk su getirmesini söyledi. Birlikte güldük geçtik.

Herkes Richard kadar cesur olmak zorunda değil; ama bu gerçekten iyi bir tavsiye.

Çekim Hissetmemek (Michelle) #

Kariyerimin başlarında, gerçekten sevmediğim ve en ufak bir çekim hissetmediğim biriyle sahne çekmek zorunda kaldım. Bu işin bir parçası; üstelik bitti çıkan sahne fena sayılmazdı, bu da beni bir nebze memnun etti.

Pek sevmediğin biriyle samimi bir sahne çekmek zorunda kalsaydın nasıl yaklaşırdın? Oynadığın karaktere bağlı olarak şunu deneyebilirsin: Karşındaki kişiyi sana itici ya da sevimsiz biri olarak değil, dünyanın en çekici ve arzulanır insanı olarak hayal et. Yani gözlerini kapar ve rüyalarındaki o kişiyle öpüşürsün.

Kazalar (Kristen) #

Bir sahne sırasında bir erkek oyuncu "kaza" geçirdi. Çok utandım; ama onun yaptığı için değil, etrafta bunu gören bir sürü ekip üyesi olduğu için. Aslında o adamı biraz da seviyordum, ama sonrasında onunla konuşmak çok zordu! Tabii ki zavallı adam yerle bir olmuştu.

Sen olsaydın bu durumla nasıl başa çıkardın? Karşındaki kişi utanmışken her şeyi açığa dökmek kolay değil! Bir düşün — sen bu sahneyi az önce çekmiş olsaydın ve bu olsaydı, tepkin ne olurdu?

Son olarak, ilk kez deneyimleyenin hikâyesi… #

Düşük bütçeli bir filmde romantik bir sahnem vardı ve açıkçası? Aylardır paniğe kapılmıştım. Aklın en kötü senaryolara nasıl gittiğini bilirsin; benimki de aynen öyle gitti.
Birlikte çalışacağım oyuncu gerçekten çok iyi biri çıktı, bu da bir şekilde daha da sinirli olmama yol açtı. Birkaç sahnede birlikte çalışmış, çok iyi anlaşmıştık; dolayısıyla şimdi işi profesyonel tutmaktan ciddi ciddi endişeleniyordum.
Çekimden önceki gece her zamanki hazırlıkları yaptım — bilirsin, bakım, beklenen her şey. Bir oyuncu arkadaşım önceden "durumu yönetmek" konusunda pratik bir tavsiye vermişti, ona harfiyen uydum; bunun yanı sıra sahnede şortun altında giyeceğim çok sıkı bir iç çamaşırı da giydim.
Ama işte şu var — sete geldiğimizde karşımdaki oyuncu da en az benim kadar gergindi.

Yönetmen ortada yoktu; biraz sohbet ettikten sonra kendimi zorlayıp konuya girdim.

'Şey, bunu sormaktan utanıyorum ama, yani, sahnede, şey, ne yapacağız? Yani, sana dokunmam gerekecek ama, şey, neresine?'

'Tanrım, sorduğuna çok sevindim!' diye bağırdı. 'Ben de bu yüzden çok gerginim!'

İçimden büyük bir yük kalktı. Oturduk, ikimizin de rahat olduğu şeyleri düzgünce konuştuk. Sınırlar, neyin uygun olduğu, neyin olmadığı. Biraz tuhaf ama kesinlikle gerekli bir sohbetti.
Sonra asıl çekim başladı ve ne dersin? Bütün o teknik şeyler devreye girdi. Işık sorunları, süreklilik hataları, olağan set kaosu yüzünden altı falan çekim yaptık. Yönetmen durup durup bir şeyleri ayarlamak ve pozisyonları göstermek için araya giriyordu (tabii yalnızca bana, her zamanki gibi).
Sahneyi gerçek anlamda çekmeye başladığımızda, o dur-kalk ritmi her şeyi iş gibi hissettirdi. Üstelik etrafta ışık ve ekipmanlarıyla dolaşan yarım düzine ekip üyesi gerçekliği hatırlatmak için yeterliydi!
Komik olan şuydu: Ekibin kıskançlığını gizlemeye çalıştığını görünce nihayet rahatladım ve işimi yapmanın tadını çıkarabildim.

Sonunda her şey yoluna girdi. Ama yine de profesyonellik şart: Bir düşün — yanlarında bir oda dolusu insan varken tutkuyla ve heyecanla sahne yapabilecek insan sayısı fazla değildir. İşte oyuncular burada fark yaratır: İyi bir profesyonel oyuncu olanları görmezden gelip sahneye odaklanabilir; yukarıdaki oyuncu da bunu başardı.

← Previous: Keeping Work and Personal Separate | Next: Building Your Career →
Page 17 of 20: Real Stories from the Set
Facebook Twitter BlueSky Copy Link Threads LinkedIn WhatsApp Email Telegram

Bu sayfayla ilgili sorular mı var?

Buradaki bir bilgi eksik veya güncel değilse, iletişim sayfamız aracılığıyla bize bildir.

Bize ulaş