Hier zijn ervaringen van acteurs die dit zelf hebben meegemaakt, om je een idee te geven van hoe het er in de praktijk aan toegaat en hopelijk om eventuele resterende vragen te beantwoorden.
Deze verhalen laten zien dat professionele acteurs en crew begrijpen dat lichamen van nature reageren, dat het bewaken van je grenzen essentieel is, en dat de technische werkelijkheid van filmen heel anders is dan wat er uiteindelijk op het scherm te zien is.
De technische werkelijkheid (eerste assistent-regisseur) #
We filmden een douchescène voor een lowbudgetfilm. We hadden de douchedeuren verwijderd zodat de camera naar binnen kon kijken. Drie crewleden stonden opeengepakt in de badkamer: de cameraman, de boomoperator en een technicus op de vloer met een rookmachine voor het stoomeffect.
De acteurs kwamen binnen in huidkleurige bodysuits. Ik hielp ze over de technicus heen de douche in te klimmen. De visagist deed de actrice bij en zorgde dat beiden er nat uitzagen. De regisseur keek mee op een monitor buiten de badkamer, omdat er simpelweg geen ruimte was.
We riepen 'Action!' en ze begonnen aan hun gepassioneerde kussscène. Net voordat hun lippen elkaar raakten riep de regisseur 'Cut!', omdat er te veel stoom was en hij niets kon zien. De acteurs klommen naar buiten, een technicus stelde de machine bij en we waaierden de deur om de stoom weg te krijgen.
Vijf minuten later stond iedereen weer op zijn plek (de boomoperator op de wc-pot). We gingen opnieuw. Dertig seconden later was de kus voorbij en klom iedereen eruit terwijl de lampen werden verplaatst voor een andere hoek.
Dit ging bijna drie uur door. Ik was aan het einde doorweekt van het zweet. Het was voor niemand van ons sexy of romantisch — het was gewoon werk.
Als je je dus een beetje opgelaten voelt bij het idee dat de crew je naakt ziet, bedenk dan dat ze hoogstwaarschijnlijk helemaal niet aan jou denken, maar aan hun werk en hoe ongemakkelijk ze zelf zitten. Zoals de eerste assistent-regisseur zegt: het is niet bepaald sexy of romantisch. Het is een baan.
Je grenzen bewaken (Jess) #
Ik filmde een onafhankelijke film in Duitsland met een vrij milde liefdesscène. Ik had het script gelezen en alles besproken met de regisseur — ik voelde me prima bij wat we hadden afgesproken.
Maar op de filmdag begon de regisseur te praten over het aanscherpen van de scène. Hij wilde volledige naaktheid in plaats van topless, en dat ik 'zou spelen' met de geslachtsdelen van mijn tegenspeler. Daar was ik absoluut niet blij mee.
Ik had een flinke ruzie met de regisseur. Mijn tegenspeler steunde me niet — hij zat de hele tijd in een hoekje op zijn telefoon. Uiteindelijk stond ik in tranen in de badkamer terwijl de regisseur schreeuwend van de set beende. Gelukkig stond de kostuumassistent wel aan mijn kant.
Ik ben blij dat ik mijn poot stijf heb gehouden. We filmden de scène uiteindelijk zoals oorspronkelijk gepland. De regisseur sprak drie dagen niet tegen me, maar uiteindelijk hebben we het bijgelegd en castte hij me in zijn volgende film.
Mijn advies aan andere acteurs: je moet je grenzen respecteren, zodat je nooit wordt gedwongen tot iets waar je nooit mee zou hebben ingestemd.
Jess deed het goede ding en het probleem ontstond doordat de regisseur onvoldoende voorbereid en georganiseerd was.
Natuurlijke reacties (Richard) #
Ik word opgewonden bij elke intieme scène. Het overkomt me gewoon. Ik denk: als ik doe alsof het er niet is, weet iedereen het toch, en dat is voor iedereen gênant.
De eerste keer dat het gebeurde, erkende ik het gewoon, vertelde het aan de regisseur, die moest lachen en stuurde een runner om een fles koud water te halen. We hebben er goed om gelachen.
Niet iedereen is zo direct als Richard, maar dit is goed advies.
Geen aantrekkingskracht (Michelle) #
Vroeg in mijn carrière moest ik een scène filmen met een man die ik echt niet mocht en tot wie ik me helemaal niet aangetrokken voelde. Het hoort er soms bij, al werd de uiteindelijke scène best goed, wat me stiekem tevreden stemde.
Hoe zou jij een intieme scène aanpakken met iemand die je niet zo mag? Afhankelijk van het personage dat je speelt, zou een oplossing kunnen zijn om jezelf wijs te maken dat de persoon tegenover je niet onaantrekkelijk of onaangenaam is, maar de aantrekkelijkste en begeerlijkste persoon ter wereld. Je sluit je ogen en kust de man of vrouw van je dromen, met andere woorden.
Ongelukjes (Kristen) #
Een man had ooit een 'ongelukje' tijdens een scène. Ik was zo verlegen, niet omdat hij dat had gedaan, maar omdat er zoveel crewleden bij waren die het meekregegen. Ik mocht hem ook wel een beetje, wat het daarna heel moeilijk maakte om met hem te praten. Hij was natuurlijk volledig ontdaan, arme man.
Hoe zou jij hier ook mee zijn omgegaan? Als de persoon in kwestie zich schaamt, is het niet makkelijk om het openlijk te bespreken. Denk er even over na: als jij net die scène had gedraaid en dit was gebeurd, wat zou jouw reactie dan zijn geweest?
Tot slot, een verhaal van iemand die het voor het eerst meemaakte… #
Ik had een romantische scène in een lowbudgetfilm, en eerlijk gezegd? Ik was er al maanden zenuwachtig over. Je kent dat wel, je hoofd gaat naar alle mogelijke rampscenario's — en dat deed het bij mij zeker.
De acteur met wie ik werkte bleek echt aardig te zijn, wat me om de een of andere reden nog zenuwachtiger maakte. We hadden al een paar andere scènes samen gedraaid en konden het goed vinden, dus nu maakte ik me serieus zorgen over het professioneel houden van alles.
De avond voor de opnames deed ik alle gebruikelijke voorbereidingen — je weet wel, verzorging, alles wat je zou verwachten. Een andere acteur had me praktisch advies gegeven over het 'beheersen van de situatie' van tevoren, dat ik keurig opgevolgd had; en bovendien had ik ook een strak onderbroekje aangetrokken dat ik onder een korte broek zou dragen voor de scène.
Maar hier is het ding — toen we op de set kwamen, was mijn tegenspeler net zo zenuwachtig als ik.
De regisseur was nergens te bekennen, dus we maakten wat small talk voordat ik besloot de sprong te wagen.
'Eh, sorry dat ik dit vraag, maar, nou, eh, als we onze scène doen, eh, um, wat, ahem, wat doen we dan precies? Ik bedoel, eh, um, ahem, ik denk dat ik je moet aanraken maar, eh, um, ahem, waar?'
'God zij dank dat je dat vraagt!' riep ze. 'Ik was zo zenuwachtig hierover!'
Wat een opluchting. We gingen zitten en hadden een goed gesprek over wat we allebei prettig vonden. Grenzen, wat oké was en wat niet. Het was ongemakkelijk maar absoluut noodzakelijk.
Toen de opnames eindelijk begonnen, weet je wat er gebeurde? Al het technische gedoe neemt het over. We hebben ongeveer zes takes gedaan vanwege lichtproblemen, continuiteitsproblemen, de gebruikelijke chaos op de set. De regisseur bleef stoppen om dingen bij te stellen en posities voor te doen (al alleen aan mij, typisch).
Tegen de tijd dat we de scène echt goed speelden, had al het stoppen en starten het veel meer als werk laten aanvoelen dan als iets anders. Bovendien, een stuk of zes crewleden die met lampen en apparatuur om je heen staan, houdt de boel heel nuchter!
Het grappigste was om de crew te zien proberen niet jaloers te kijken — dát was het moment waarop ik eindelijk ontspande en echt van mijn werk kon genieten.
Het liep dus allemaal goed af. Maar toch: er komt professionaliteit bij kijken. Als je erover nadenkt, zijn er maar weinig mensen die gepassioneerd en opgewonden kunnen raken terwijl een hele kamer vol mensen toekijkt. Dit is waar acteurs zich onderscheiden: goede professionele acteurs kunnen wat er om hen heen gebeurt afsluiten en zich volledig op de scène concentreren, en dat is precies wat deze acteur deed.
enCAST.pro
