Dlaczego 97 na 100 aktorów rezygnuje (i co robią potem)

Śledź losy 100 aktorów od 20. roku życia i sprawdź, kto wciąż jest w grze w wieku 40 lat. Liczby są brutalne... ale odejście nie musi oznaczać porażki.

Punkt wyjścia #

Masz 20 lat. Właśnie skończyłeś szkołę teatralną albo przeprowadziłeś się do wielkiego miasta, żeby zrobić karierę jako aktor. Następny przystanek: Hollywood!

Zanim jednak dasz się ponieść emocjom, czas na szczerą rozmowę. Pokaż ci, co dzieje się ze 100 aktorami startującymi w twoim wieku.

Rok pierwszy: pierwsza rzeź #

Zaczynasz ze 100 aktorami – wszyscy mają po 20 lat, wszyscy są głodni sukcesu, wszyscy przekonani, że im się uda.

Pod koniec pierwszego roku 66 z nich rezygnuje.

To dwie trzecie – po prostu znikają.

Nie dlatego, że brak im talentu. Ale dlatego, że kończą się pieniądze. Bo nie mogą dostać się na casting. Bo praca na trzech etatach przy jednoczesnym chodzeniu na castingi jest wyczerpująca. Bo rodzice bez przerwy pytają, kiedy znajdą „prawdziwą pracę".

Większość aktorów, biorąc pod uwagę wyłącznie zarobki z aktorstwa, żyłaby poniżej progu ubóstwa. Ponad 80% z 160 000 członków SAG-AFTRA nie spełnia nawet kryteriów uprawniających do ubezpieczenia zdrowotnego w ramach związku, bo zarabia zbyt mało.

Przechodzą więc na prace dorywcze, które z czasem stają się pełnoetatowe – żeby móc mieć samochód i kupić przyzwoity telewizor.

Po pierwszym roku odpada 66% aktorów.

Lata 2–10: powolne wykrwawianie #

Ci 34 ocalałych? Są twardzi. Nauczyli się godzić aktywność zawodową z pracą na utrzymanie. Dostają się na castingi. Może nawet dostają jakieś małe role.

Ale wykrwawianie się nie ustaje.

Angaże aktorskie są krótkotrwałe i nieprzewidywalne. Nawet gdy aktorzy dostają pracę, większość produkcji trwa zaledwie kilka miesięcy, po których znowu zostają bez zajęcia.

W dziesiątym roku, gdy masz 30 lat, aktywnie próbuje swoich sił już tylko około 10 aktorów. Przeciętna kariera aktorska trwa 11,5 roku. Większość rezygnuje mniej więcej w tym momencie.

Dokąd odeszli pozostałe 24 osoby?

Część została nauczycielami. (Wielu doświadczonych aktorów to znakomici pedagodzy i jest to jedna z najczęstszych ścieżek zawodowych.) Inni zostali trenerami aktorstwa lub casting directorami. Kilkoro założyło własne firmy.

Jedna z byłych aktorek przyznała, że odejście z aktorstwa do pracy w korporacji przyniosło jej ulgę: „Sama pisałam WŁASNĄ ocenę! I wymieniałam swoje osiągnięcia! Nie pozycje w CV, ale rzeczy, które zrobiłam. Rzeczy, które istnieją, bo ja je zrealizowałam."

Straciliśmy już 95% aktorów, od których zaczęliśmy.

Lata 11–20: ostatnia piątka #

Masz teraz 30–40 lat. Ze 100 aktorów, od których zaczęliśmy, tylko 5 wciąż działa zawodowo.

Pięcioro.

To właśnie wtedy na scenę wkracza rodzina – i to ze zdwojoną siłą.

Cameron Diaz odeszła z aktorstwa w wieku 40 lat, żeby skupić się na rodzinie. Rick Moranis porzucił Hollywood, by wychować dzieci. Eva Mendes wycofała się po narodzinach córek. Owszem, wszyscy wrócili później do zawodu, ale większość aktorów nie ma takiej szansy – raz wychodzą i już nie wracają.

Rachunek staje się bezwzględny. Czy możesz sobie pozwolić na ciążę i chodzenie na castingi? Czy stać cię na opiekę nad dzieckiem przy nieprzewidywalnych dochodach aktora? Czy możesz opuścić szkolny spektakl swojego dziecka, bo dostałeś zwrot na callback?

Jedna z aktorek ujęła to po prostu: nie mogła pracować do północy w barze, a rano chodzić na castingi z niemowlęciem na rękach.

Mężczyźni często stają przed koniecznością utrzymania rodziny. Masz 35 lat, rodzinę i od trzech lat nie masz ubezpieczenia zdrowotnego. Michael Schoeffling, znany z Sixteen Candles , porzucił aktorstwo w wieku 31 lat, żeby utrzymać rodzinę, i wyprowadził się z dziećmi z Hollywood.

W tym momencie odeszło już około 97% aktorów.

20 lat i więcej: ocalali #

Gdy skończysz 40 lat, może 2 lub 3 spośród tych 100 aktorów wciąż pracują w zawodzie.

Jeśli jesteś kobietą, twoje szanse właśnie jeszcze bardziej zmalały. Ról dla kobiet po czterdziestce jest mniej więcej trzy razy mniej niż dla mężczyzn w tym samym wieku.

Te 2 lub 3 osoby, które przetrwały? Albo odniosły prawdziwy sukces, albo mają inne źródła dochodu – partner lub partnerka zarabiający na utrzymanie, rodzinne pieniądze albo coś, co zbudowały sobie po drodze.

Ale tego nikt ci nie powie #

Odejście to nie porażka.

Amanda Randall wystąpiła w CSI Miami, JAG i All My Children zanim odeszła z aktorstwa. Opisała to jako „konieczność" – aktorstwo stało się czymś, z czego musiała odejść, a nie czymś, w czym poniosła klęskę.

Inna była aktorka napisała: „Tego nikt ci nie mówi na początku: twoje marzenia mogą się zmienić. Twoje priorytety mogą się zmienić. To, co daje ci spełnienie, może się zmienić."

Tych 97 aktorów, którzy odeszli? Wielu z nich jest szczęśliwszych. Mają:

• Stabilny dochód
• Ubezpieczenie zdrowotne
• Czas dla rodziny
• Możliwość planowania przyszłości
• Pracę, w której wysiłek przekłada się na wyniki

Jeden z byłych aktorów powiedział, że przejście do animacji 3D i programowania było dla niego „jedną z najlepszych decyzji w życiu".

Prawdziwe pytanie #

Masz 20 lat i zadajesz sobie pytanie: zostać czy odejść?

Szczera odpowiedź jest taka: ciągła ocena i odrzucenie, stres finansowy i poczucie bezsilności wywołują napięcie, które u większości aktorów prowadzi do wypalenia zawodowego.

Jeśli zostajesz, wiedz, na co się decydujesz:

• Lata finansowej niepewności
• Nieustanne odrzucenie
• Praca na wielu etatach jednocześnie
• Żadnych gwarancji – nigdy

Podczas strajku w 2023 roku aktorzy potrzebowali funduszy awaryjnych, żeby zapłacić czynsz – tygodniowa pomoc wzrosła z 75 000 do 500 000 dolarów. Byli to pracujący zawodowo aktorzy, ludzie z solidnym dorobkiem na IMDb, których mimo to nie było stać na podstawowe wydatki.

Ale jeśli jesteś jednym z trojga... #

Jeśli przeczytałeś to wszystko i wciąż myślisz: „Nie obchodzi mnie to, muszę to robić" – być może należysz do tych trojga, którym się udaje.

Bo oto prawda, której statystyki nie oddają: gdy to działa, aktorstwo jest najwspanialszą pracą na świecie.

Chwila, gdy odbierasz telefon z informacją, że dostałeś rolę. Pierwsza czytana próba z obsadą. Dzień, w którym w końcu rozkrywasz postać, z którą tak długo się zmagałeś. Stoisz na scenie albo na planie i robisz to, do czego się urodziłeś.

Dla tych, którzy przetrwali, nawet najgorszy dzień na planie jest lepszy niż najlepszy dzień w biurze.

Nie są tam dlatego, że jest łatwo. Nie są tam dlatego, że jest bezpiecznie. Są tam, bo nie wyobrażają sobie robić czegokolwiek innego.

Jeśli to ty – jeśli przeczytałeś każdą brutalną statystykę w tym artykule i wciąż masz pewność, że musisz grać – to rób to. Walcz o to. Bądź mądry w kwestiach finansowych, dbaj o zdrowie psychiczne, ale walcz.

Bo 97% tych, którzy odeszli, podjęło racjonalną decyzję opartą na rzeczywistości. Troje, które zostało, podjęło irracjonalną decyzję opartą na pasji.

I czasem irracjonalna decyzja jest tą właściwą.

Musisz tylko chcieć tego wystarczająco mocno, żeby przetrwać wszelkie przeciwności.