100 Aktörden 97'si Neden Bırakır (Ve Sonra Nereye Gider)
20 yaşında başlayan 100 aktörü 40 yaşına kadar takip et: Kim hâlâ sahnedeyken kime rastlarsın? Rakamlar acımasız... ama ayrılmak, başarısızlık olmak zorunda değil.
Sahne Kuruluyor #
20 yaşındasın. Ya konservatuarı yeni bitirdin ya da oyuncu olmak için büyük şehre taşındın. Bir sonraki durak: Hollywood!
Ama fazla heyecanlanmadan önce, bir gerçeklik kontrolü yapalım. Sana 20 yaşında başlayan 100 aktörün hikâyesini anlatayım.
Birinci Yıl: İlk Büyük Kırım #
100 aktörle başlıyorsun. Hepsi 20 yaşında, hepsi aç gözlü, hepsi başaracaklarına emin.
İlk yılın sonunda, 66'sı bırakmış.
Üçte ikisi, tek hamlede gitti.
Yeteneksiz oldukları için değil. Para bitti. Audition bulamadılar. Üç işte birden çalışırken audition'a gitmek bitiriyor insanı. Aileleri sürekli "gerçek bir iş" ne zaman bulacaklarını soruyor.
Çoğu aktör, yalnızca oyunculuk kazancıyla bakıldığında yoksulluk sınırının altında kalıyor. SAG-AFTRA'nın 160.000 üyesinin yüzde sekseninden fazlası, sendikanın sağlık sigortasına hak kazanacak kadar bile kazanamıyor.
Sonunda yarı zamanlı işlere giriyorlar; araba alabilmek, düzgün bir hayat sürebilmek için bu işler zamanla tam zamana dönüşüyor.
Birinci yılın sonunda aktörlerin yüzde 66'sı gitmiş.
2-10. Yıllar: Yavaş Kanama #
Geride kalan 34'e bak; bunlar sert insanlar. Hayatta kalma işini çözmüşler. Audition'lara giriyorlar. Belki küçük roller bile almışlar.
Ama kanama durmuyor.
Oyunculuk işleri kısa ömürlü ve güvensiz. Aktör iş tuttursa bile çoğu yapım birkaç aydan uzun sürmüyor; bir yıl geçmeden yeniden işsiz kalıyorlar.
10. yılda, yani 30 yaşında, oyunculuğu aktif olarak sürdüren yaklaşık 10 aktör kalmış. Ortalama oyunculuk kariyeri 11,5 yıl sürüyor. Çoğu bu noktada bırakıyor.
Diğer 24 nereye gitti?
Bir kısmı öğretmen oldu. (Deneyimli pek çok aktör mükemmel öğretmenler çıkarıyor; bu, en yaygın kariyer yollarından biri.) Bazıları oyunculuk koçu ya da casting direktörü oldu. Birkaçı kendi işini kurdu.
Oyunculuğu bırakıp kurumsal sektöre geçen bir aktris bunu bir rahatlama olarak nitelendirdi: "Kendi değerlendirmemi ben yazıyordum! Başarılarımı ben listeliyordum! Özgeçmişimdeki maddeler değil, gerçek katkılarım. Benim yaptığım şeyler, artık yapılmış oluyordu."
Bu noktada başladığımız aktörlerin yüzde 95'ini kaybettik.
11-20. Yıllar: Son Beş Kişi #
Artık 30-40 yaş arasındasın. İlk 100 aktörden yalnızca 5'i profesyonel olarak oynamaya devam ediyor.
Beş kişi.
Bu dönemde aile devreye giriyor, hem de sert biçimde.
Cameron Diaz 40 yaşında ailesine odaklanmak için emekli oldu. Rick Moranis çocuklarını büyütmek için Hollywood'u bıraktı. Eva Mendes kız çocukları doğduktan sonra bir adım geri çekildi. Tamam, bunlar sonradan oyunculuğa döndü, ama çoğu aktörde o fırsat olmuyor; bir çıktılar mı, çıktılar.
Hesap acımasız bir hal alıyor. Hamile olup audition'a gidebilir misin? Aktörün öngörülemeyen geliriyle çocuk bakımını karşılayabilir misin? Bir callback geldiğinde çocuğunun okul oyununu kaçırabilir misin?
Bir aktris bunu sade bir şekilde anlattı: gece yarısı barda çalışıp ertesi sabah audition'a gitmek, bir bebekle birlikte artık mümkün değildi.
Erkekler içinse çoğu zaman geçim meselesi belirleyici oluyor. 35 yaşındasın, ailenin var ve üç yıldır sağlık sigortası yok. Sixteen Candles'daki Michael Schoeffling, ailesini geçindirmek için 31 yaşında oyunculuğu bıraktı ve çocuklarını Hollywood'dan uzaklaştırdı.
Bu noktada gidenler yaklaşık yüzde 97'ye ulaştı.
20. Yıl ve Sonrası: Hayatta Kalanlar #
40 yaşına geldiğinde, ilk 100 aktörden belki 2 ya da 3'ü hâlâ aktör olarak çalışıyor.
Kadınsan, ihtimaller daha da aleyhine döndü. 40 yaş üstü kadınlar için roller, aynı yaştaki erkeklere sunulanın kabaca üçte birine düşüyor.
O 2 ya da 3 hayatta kalan? Ya gerçekten başarılı ya da başka bir gelirleri var — kazanan bir eş, aile serveti veya zamanla inşa ettikleri yan bir iş.
Ama Kimsenin Söylemediği Şey Şu #
Ayrılmak başarısızlık değil.
Amanda Randall, CSI Miami, JAG ve All My Children'da oynadıktan sonra oyunculuğu bıraktı. Bunu "zorunlu" olarak nitelendirdi; oyunculuk, başarısız olduğu bir şey değil, ayrılması gereken bir şey olmuştu.
Başka bir eski aktris şöyle yazdı: "Başlarken kimsenin söylemediği şey şu: hayallerin değişebilir. Önceliklerin değişebilir. Seni tatmin eden şeyler değişebilir."
Ayrılan o 97 aktör? Pek çoğu daha mutlu. Şimdi:
- Düzenli gelirleri var
- Sağlık sigortaları var
- Aileleriyle vakit geçirebiliyorlar
- Geleceği planlayabiliyorlar
- Emeğin karşılık bulduğu işlerde çalışıyorlar
Bir eski aktör, 3D animasyon ve programlamaya geçişin "hayatında yaptığı en iyi şeylerden biri" olduğunu söyledi.
Asıl Soru #
20 yaşındasın ve şunu soruyorsun: kalsam mı, gitsem mi?
Dürüst cevap şu: sürekli yargılanma ve reddedilme hali, finansal stres ve çaresizlik hissi, çoğu aktörde tükenmişliğe yol açan yoğun bir baskı yaratıyor.
Kalacaksan, neye imza attığını bil:
- Yıllarca finansal güvensizlik
- Sürekli ret
- Birden fazla işte çalışmak
- Hiçbir zaman, hiçbir güvence yok
2023 grevinde aktörler kira ödemek için acil fona muhtaç kaldı; haftalık yardım 75.000 dolardan 500.000 dolara fırladı. Bunlar çalışan aktörlerdi, güçlü IMDb kredileri olan insanlar; yine de temel giderlerini karşılayamıyorlardı.
Ama Sen O Üçten Biriysen... #
Tüm bunları okudun ve hâlâ "umurumda değil, bunu yapmam gerekiyor" diye düşünüyorsan, belki de o üçten birisin.
Çünkü şu var: istatistiklerin yakalayamadığı bir gerçek var. İşe yaradığında, oyunculuk dünyanın en güzel mesleği.
Rolü tutturduğuna dair o telefon. Oyuncu kadrosuyla ilk okuma. Haftalarca uğraştığın bir karakteri nihayet çözdüğün gün. Sahnede ya da set'te, yapılmak için doğduğun şeyi yaparken o his.
O hayatta kalanlar için, set'teki en kötü gün bile ofisteki en iyi günden iyidir.
Orada oldukları için kolay olduğunu düşünmüyorlar. Güvenli olduğu için değil. Başka bir şey yapamayacaklarını düşünemedikleri için oradalar.
Bu sensen — ve bu yazıdaki tüm acı istatistikleri okuduktan sonra hâlâ oynamak zorunda olduğundan eminsensem — o zaman yap. Bunun için savaş. Parana dikkat et, ruh sağlığını koru, ama savaş.
Çünkü ayrılan yüzde 97 gerçekliğe dayalı rasyonel bir seçim yaptı. Kalan 3'ü ise tutkuya dayalı irrasyonel bir seçim yaptı.
Ve bazen irrasyonel seçim, doğru olandır.
Tek yapman gereken, ihtimallere rağmen hayatta kalacak kadar çok istemek.
Bu sayfayla ilgili sorular mı var?
Buradaki bir bilgi eksik veya güncel değilse, iletişim sayfamız aracılığıyla bize bildir.
enCAST.pro