De grootste filmproductiecentra ter wereld: wie maakt er eigenlijk de meeste films?

Weet je wat grappig is? Iedereen denkt dat Hollywood de meeste films ter wereld maakt. Dat klopt voor geen meter. Nigeria draagt die kroon. Ze produceren er zo'n 2.500 per jaar. Dat is twee keer zoveel als Amerika.

Bizar, toch? Laat me je meenemen langs wie er echt films maakt in de wereld. Sommige cijfers zullen je verbazen.

Nigeria domineert volledig #

Dit is het verhaal van de Nigeriaanse filmindustrie, die ze Nollywood noemen. Ze maken die 2.500 films per jaar met budgetten die op een Hollywood-set amper de catering zouden dekken.

We hebben het over 25.000 tot 70.000 dollar per film.

De meeste van die films worden nog altijd op VCD verkocht op straatmarkten. Weet je nog, VCD? Nigeria weet het nog. Maar dan wordt het interessant. Deze veerkrachtige industrie is Nigeria's op-één-na-grootste werkgever na de landbouw. Meer dan een miljoen mensen werken bij Nollywood. In 2023 droeg het zo'n 1,4 miljard dollar bij aan het Nigeriaanse bbp. Dat is een stijging van 27,5% over drie jaar.

En dan dit: in 2024 verkochten Nollywood-films voor het eerst meer bioscoopkaartjes in Nigeria dan Hollywood-films. Ze namen iets meer dan 50% van de box office in de eerste helft van het jaar voor hun rekening.

Het hele systeem is prachtig chaotisch. Distributeurs produceren vaak ook de films zelf. Ze casten acteurs, financieren de film en eisen dat alles binnen een week is opgenomen en gemonteerd. Waarom die haast? Ze moeten hun investering terugverdienen voordat piraten alles kopiëren.

Zelfs Netflix koopt inmiddels Nigeriaanse films, voor bedragen tussen de 10.000 en 100.000 dollar per film. Dat verandert de boel!

India: de klassieke reus #

India doet dit al eeuwen. Ze produceerden in 2023 meer dan 1.700 films, verdeeld over talloze talen. Telugu cinema leidde met 317 films. Tamil en Hindi volgden. Elke regio heeft zijn eigen filmindustrie - Mumbai, Hyderabad, Chennai, Kolkata, Bengaluru. De lijst gaat maar door.

Een leuk weetje: Ramoji Film City in Hyderabad is officieel het grootste filmstudiocomplex ter wereld. Guinness World Records heeft het bevestigd. Het terrein beslaat 1.666 acres. Dat is groter dan sommige kleine landen.

De Indiase filmindustrie haalde in 2024 zo'n 1,36 miljard dollar op aan de binnenlandse box office. Maar hier wordt het pas echt interessant: regionale films zijn nu goed voor 60% van de kaartjesverkoop. Hindi cinema zakte naar slechts 40%. Het publiek verschuift naar films in de eigen regionale taal. Het is eigenlijk geen één filmindustrie. Het zijn tientallen kleinere, elk voor een eigen gemeenschap. Dat is juist wat het bijzonder maakt.

China op een interessant kruispunt #

China produceerde in 2023 792 speelfilms. Ze hebben hun output recentelijk min of meer verdubbeld en Japan ingehaald.

De Chinese overheid beschermt de eigen filmindustrie stevig. Buitenlandse films krijgen per jaar slechts een beperkt aantal slots. Dat dwong Chinese filmmakers om hun niveau op te trekken.

Sommige Chinese blockbusters kosten inmiddels meer dan 100 miljoen dollar. Maar het probleem blijft: ze slagen er nauwelijks in om internationale markten te bereiken. Chinese films doen het uitstekend thuis, maar reizen zelden goed.

De markt zelf is enorm. China is de op-één-na-grootste filmmarkt ter wereld. De bioscoopkaartjesverkoop herstelde in 2023 met 83% tot zo'n 55 miljard yuan. Maar ook zij vechten tegen de concurrentie van streamingdiensten, net als iedereen.

Branche-analisten verwachten dat de Chinese filmproductie tot 2029 jaarlijks met zo'n 6,6% groeit. Of dat uitkomt, zullen we zien.

Hollywood: minder films, veel meer geld #

Amerika heeft in zijn hele geschiedenis meer dan 24.800 films gemaakt. Dat is meer dan welk ander land ook. Maar op jaarbasis? Ze zitten ver achter Nigeria, India en China.

Hollywood's troef is dit: ze maken minder films, maar geven per film veel meer uit. Een gemiddelde Hollywood-film kost zo'n 100 miljoen dollar, inclusief marketing. En het werkt.

Hollywood vertegenwoordigt zo'n 40% van de wereldwijde filmmarkt. Ze verdienen meer dan 70% van alle filminkomsten in de VS. Ze hebben zo'n 80% van de wereldwijde entertainmentmarktinkomsten in handen. Hoe? Distributie. Amerikaanse films worden gemiddeld in zo'n tien landen uitgebracht. Europese films? Twee of drie als ze geluk hebben.

In 2024 herstelde de Amerikaanse productie met 18% na de stakingen van 2023. Er werd 14,54 miljard dollar uitgegeven aan producties met budgetten boven de 40 miljoen dollar. Serieuze bedragen.

Japan en Zuid-Korea: solide maar aan het vertragen #

Japan bracht in 2023 1.232 films in de bioscoop. Ongeveer 685 daarvan waren binnenlandse producties.

Vier grote studio's beheersen er de markt: Shochiku, Toho, Toei en KADOKAWA. Die bedrijven bestaan al eeuwen.

Japanse films verdienden in 2024 een record van 1,04 miljard dollar. Anime is enorm: 14 animefilms haalden elk meer dan een miljard yen aan de box office.

Zuid-Korea is anders. Ze produceren minder dan vroeger. In 2023 maakten ze 1.069 Koreaanse films, op een totaal van 2.558 uitgebrachte films. De binnenlandse productie daalt al sinds 2021. Maar Koreaanse films slaan internationaal enorm aan via streaming.

Kwaliteit boven kwantiteit, misschien?

Europa: een lappendeken #

Europa is fascinerend omdat elk land zijn eigen weg gaat.

Italië voert de lijst aan met 350 films in 2024. Spanje maakte er 303. Het VK produceerde er 294. Frankrijk 231. Turkije 223.

Het VK groeide de productie met 22% vorig jaar. Turkije ging volledig los met 52% groei. Ondertussen maakte het kleine Malta precies twee films. Twee!

Frankrijk heeft de gezondste markt van Europa. Ze investeerden 1,34 miljard euro in productie. Franse films veroverden in 2024 44,4% van de eigen markt. Dat is een van hun beste jaren ooit. Duitsland produceert minder films maar blijft een belangrijke speler.

Het hele continent worstelt met hetzelfde probleem: Europese films komen typisch maar in twee of drie landen uit. Dat beperkt hun bereik. Maar 2024 was eigenlijk een vrij goed jaar voor de Europese cinema. Lokale producties waren goed voor zo'n 33% van alle Europese kaartjesverkoop.

Wat betekent dit allemaal? #

De filmindustrie is geen monoliet. Het zijn meerdere industrieën die op volledig verschillende modellen draaien.

Nigeria en India domineren in volume. Ze maken films snel en goedkoop voor een enorm binnenlands publiek.

China probeert kwantiteit en kwaliteit in balans te brengen, beschermd door overheidsquota.

Hollywood maakt minder films maar domineert de wereldwijde inkomsten dankzij enorme budgetten en uitmuntende distributie.

Europa onderhoudt diverse regionale industrieën met wisselend succes.

De keerzijde: Nigeria produceert de meeste films maar haalt er jaarlijks maar zo'n 590 miljoen dollar mee op. Dat is kleingeld vergeleken bij Hollywood's inkomsten.

Streaming verandert echter alles. Netflix koopt Nigeriaanse films. Koreaanse content gaat de wereld over. Chinese platformen breiden uit. De oude modellen evolueren.

De toekomst? Nigeria en India blijven films produceren aan de lopende band. China blijft de kwaliteit verbeteren. Hollywood blijft de inkomsten domineren. Er is geen enkel zaligmakend recept voor succes in film.

En eerlijk gezegd? Dat is juist wat het interessant maakt.